^{اینجا شب هنوز مرثیه می خواند برای گمشده ای یوسف نشان}

^{چشم هایم را می بندم ،}

^{به یاد نگاهی که شبی در آسمان خیالم درخشید}

^{و از پس آن همه ی روز هایی که شب شدند}

^{و همه ی شبهایی که سرد شدند}

^{روزه ی سکوت می گیرم}

^{... چیزی در من فرو می ریزد ...}

^{هوهوی بادی سرد، رعشه بر اندامم می افکند}

^{... می لرزم ... اما نه از سرما ...}

<sup>می خزم در آغوش گرم ثانیه هایی که به نگاهش مقدس اند ...

سر بر شانه های محکم ثانیه هایی می گذارم</sup>

^{که بودن را با او تجریه می کنند ...!}

^{دوباره درد خیالت، روبرویم می ایستد و من می مانم و من!}

^{... من می مانم و در خود فروریختن ها ...}

<sup>من می مانم و تکرار غریبانه ی خاطره ها ...

با چشمانی دریده از خیرگی در خلسه ای عمیق غرق می شوم ،</sup>

^{غصه ها تیشه بر ریشه ی افکارم می نهند}

^{... آه ... نمی دانم تا کی باید بود}

^{و دل سپرد به سکوت شبگیر غم}

^{و شمارش کرد تسبیح گسیخته ی عشق را ...}

^{مهربانم ... یاد داری رفتنت را؟}

^{یادت هست شبی را که در خزان ترانه هایم رفتی}

^{و قلبم را به دست سنگین و بی رحم باد سپردی ...؟}

^{مرا می برد و چه سنگین می برد ...}

^{چرا که وجود تهی ام مملو از درد و سوالهای بی جوابم بود،}

^{سوالهایی که جوابی نداشتند}

^{و جوابهایی که تسکینی برایشان نبود....}

^{نگو ندانسته رنجیدی و رفتی}

^{و ناپاک در عشق جلوه گری کردی و رمیدی}

^{... نرنجیدی از غربت عشقم،}

^{از خاکستر شدن آرزوها و ورقهای به جا مانده از غرورم}

<sup>... ندیدی خلوص دیوانه وار دستهایم را ... ؟

نمی دانم که به خاطر داری دوستت دارم ها را ...؟</sup>

^{بگو... تویی که اینگونه خرمن به خرمن می سوزانی مرا،}

^{به کدامین آیین می جویی ام؟}

^{تو بگو... از فراز آن همه باتو بودن ها و آن همه بی تو بودن ها...}

^{نگاه پر تمنای شب را چگونه تسکین کنم...؟}

^{بگو...ای کاش در خزانه باور های پریشان خود شمعی بودیم به دور از باد}

^{...افسوس...}

^{حال بنشین و تماشا کن واژه های عریانم را}

^{... خمیدگی قامتم را ... نقوش کبود قلبم را ... چروک صورتم را ...}

^{بنشین و معنا کن صدای شکستنم را}

^{... غروب رفتنت را ... عمرم را ... جوانیم را ...}